ชีวิตของคนเรานั้นต่างมีความฝันเหมือนกันแทบทุกคน แต่ความฝันของแต่ละคนก็มีทั้งเหมือนกันและแตกต่างกันออกไป ความฝันมันจะเป็นจริงได้ก็คงไม่พ้นกับการลงมือทำ บางคนประสบความสำเร็จในการลงมือทำตามความฝัน แต่บางคนจะไม่! แต่เราเลือกที่จะฝันต่อไปได้เพราะไม่มีใครมาลิขิตความฝันเรา
ชีวิตจริงกับความฝันของคน ล้วนแต่ได้มาแบบตรงข้ามกัน เคยเป็นฝันอีกอย่างแต่ได้ทำอีกอย่าง ทำไมเราถึงไม่ได้ทำตามความฝันของเรา แต่มันก็ไม่ได้เกิดขึ้นกับทุกคนนิ จริงไหม? แต่สำหรับผมแล้วมันเป็นแบบนั้น ผมชื่อ เฟิร์ส ครับ เป็นลูกคนโตของครอบครัว นินประพันธ์ ตอนนี้ผมอายุ19 จะ20 ปีละ ผมเริ่มเขียน blog นี้วันที่ 29 ธันวาคม 2557 เป็นครั้งแรกของผมซะด้วยซิ เอาเป็นว่าเข้าเรื่องเลยแล้วกันเดี่ยวจะรำคราญกันซะกัน ครอบครัวของผมนั้นฐานะปานกลางแต่ก็เกือบจะไม่มี ถ้าหากชีวิตผมไม่มีแม่ ผมก็คงจะไม่มีโอกาสมานั่งเขียน blog นี้อย่างแน่นอนแม่ผมเป็นผู้หญิงที่เก่งมาก แต่ส่วนพ่อผมนั้นอะหรอ พ่อผมเดป็นคนลาว ไม่ใช่คนไทยเขามีอาชีพรับจ้างทั่วไปทำงานแต่ก็ไม่เคยมีเงินกับเขา แต่เขาก็ดีนะครับที่เขาทำหน้าที่ดูแลบ้าน เลี้ยงผมและน้องๆ พ่อกับแม่ผมเขาคงจะสลับหน้าที่กันแหละเนอะ ผมเป็นคนหน้าตาธรรมดาๆ ผอมสูง มีความฝันอยากจะมีเงิน ทำงานในสายการบิน แต่สมองผมไม่อำนวยอะนะ คิดว่าผมจะท้อหรอผมนั้นก็พยายามเรียนภาษาอังกฤษ พยายามที่จะเข้าใจแต่ก็เข้าใจบ้างเล็กๆน้อยๆ ไม่เข้าใจอย่างแจ่มแจ้งกับเขาสักที หลังจากผมจบ ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 จากโรงเรียนชื่อดังแห่งในจังหวัด ลำพูน ผมก็เลือกเรียนต่อในสาขา ภาษาอังกฤษธุรกิจ ในมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลล้านนา ภาคพายัพ จ.เชียงใหม่ หืมมมม..! คิดว่าจะรอดไหมนั้น ? ที่ผมเลือกจะเข้ามาเรียนสาขานี่นะเหรอ เพราะมันดูกว้างต่อสายงาน ทำธุรกิจ บัญชี การตลาด กระทรวงการคลัง บราๆๆ เยอะแยะไปหมด ที่สำคัญ ทำสายการบินก็ได้นิ เพราะเราจบมาต้องได้ภาษาแน่ๆ มีภาษาที่สามให้เลือกเรียนอีก หืมม มันจะ prefect อะไรขนาดนั้น แต่แล้วมันไม่เป็นอย่างที่หวังนะสิ ผมออกกลางคันเพราะไม่ไหว รู้ชะตากรรมของตัวเองแล้วละ ถ้าไปต่อ ไม่เกินปี3 หรอกน่าจะโดน re ออกแง่ๆ ผมก็เลยออกซะเลยแต่มันก็ไม่ได้มีเรื่องนี้อย่างเดียวหรอกนะ มีเรื่องอื่นอีกด้วย แต่ขอ Oop ไว้ละกันเนอะ หลังจากที่ผมออกมาผมก็กลับมาอยู่บ้าน ทำตัวไร้สาระไปวันๆ นั่ง นอน กิน เล่นเกม ดูทีวี เหมือนชีวิตไม่มีค่า ไม่จริงหรอกชีวิตผมมีค่า ผมวางแผนเลือกที่จะเรียนต่อ ผมคงจะกลายเป็นเด็ก แอดมิชชั่นปี58 ซินะ! เพราะรับตรงแต่ละมหาลัยมันก็ผ่านมาหมดแล้วนิ ผมละท้อใจมาก พอมีมหาลัยที่เขาเปิดรับตรง แม่ก็ไม่โอเค ผมก็หมดหวังไม่รู้จะต่อไหน เคยสัญญากับแม่อีกว่าจะบวช ให้สัก1ปี แต่ผมก็คงจะไม่อะไรขนาดนั้น ก็เลยขอแค่ 3 เดือนเพราะอยากเรียนต่อ หากบวช แล้วเรียนต่อก็ผิดทางพระวินัยสงฆ์ เพราะในพระวินัยบัญญัติไว้ว่า ห้ามพระภิกษุสงฆ์เรียน หรือสอนทางโลก ให้ศึกษาทางธรรมอย่างเดี่ยวเพื่อเป็นหนทางให้บรรลุนิพพาน ตามหลักของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ในเดือนมกราคม 2558 นี้ผมก็จะเดินทางไป จังหวัดเชียงราย เพื่อทำการบวช แล้วผมจะกลับมาเขียน blog ใหม่ว่าในการบวชของผมเป็นยังไง ยังไงก็รอหน่อยนะ 3 เดือนเจอกันใหม่จ้า
